Ακούμε συνέχεια από τα μέσα μαζικής εξαπάτησης,
ακόμα και από καλοπροαίρετους ανθρώπους,
περί της «άναρχης δόμησης των μεγαλουπόλεων» και τα σχετικά.

 

- Είναι όμως έτσι;
Είναι πράγματι, αυτή η «άναρχη δόμηση των μεγαλουπόλεων» πράγματι άναρχη;
Μα, όλα δεν έγιναν με σχέδιο;
Όλα δεν έγιναν με την επίβλεψη, και εν γνώση της ηγεσίας του τόπου.
Όλα δε φέρουν υπογραφές, εργολάβων, πολιτικών μηχανικών,
ΔΕΗς, ΙΚΑ-μικα-σύκα και της λοιπής γραφειοκρατίας;

 

Το αντίθετο, λοιπόν.
Η δόμηση των μεγαλουπόλεων είναι «Ηγεμονευμένη»,
ή όπως αλλιώς θέλετε την πείτε
(και είναι σαν τα μούτρα αυτής της ηγεσίας).

 

Γιατί, λοιπόν, συκοφαντούν την αναρχία;

 

 

- Ποια είναι όμως η άναρχη δόμηση;
Είναι η δόμηση που κάνουν οι άνθρωποι, από μόνοι τους,
ατομικά, ή σαν κοινότητες, με βάση τις δικές τους ανάγκες,
και όχι με βάση τις αποφάσεις κάποιων ηγεσιών.

 

Παραδείγματα πραγματικής άναρχης δόμησης, στην Ελλάδα,
είναι τα παραδοσιακά χωριά, στα βουνά και στα νησιά μας.
Είναι ό,τι απέμεινε από την άνω πόλη της Θεσσαλονίκης,
και η διάταξη των δρόμων γύρω από την Ακρόπολη.

 

Δείτε τη διαφορά ανάμεσα στα παραδοσιακά χωριά,
και σε αυτά που έγιναν με σχέδια και επιλογές του κράτους.
Τα πρώτα ακολουθούν τη μορφή του εδάφους,
τα δεύτερα είναι τετραγωνισμένα.
Στα πρώτα ,τα σπίτια κοιτάνε προς το νότο,
στα δεύτερα κοιτάνε εκεί που βόλευε τον κοντόφθαλμο σχεδιαστή της Νομαρχίας
(ή όποιας άλλης υπηρεσίας).

 

Δείτε και τη διαφορά στη ποιότητα και τη διαμόρφωση των σπιτιών.
Τελικά τα πέτρινα σπίτια είναι αντισεισμικά, έχουν θερμομόνωση και ηχομόνωση,
και χαίρεσαι να τα βλέπεις και να ζεις σε αυτά.
Τα «μοντέρνα» είναι σαν κλουβιά από τσιμέντο και τούβλα.

 

Δείτε τη διαφορά στην κοινωνικοποίηση.
Στα παραδοσιακά χωριά, θα δεις τις γιαγιάδες της γειτονιάς,
να κάθονται στα πεζούλια, να συζητάνε, μεταξύ τους,
τις «εξελίξεις» και τα νεότερα κουτσομπολιά.
Θα δεις τα παιδιά να παίζουν και να τρέχουν από τη μιαν αυλή στην άλλη.
Στα μοντέρνα, θα τους δεις να κάθονται στα μπαλκόνια και να πίνουν καφέ.
Με τα παιδιά να παίζουν στον «παιδότοπο» (ή στο γήπεδο),
στον χώρο που έχει διαμορφωθεί γι αυτά, που έχει παραχωρηθεί σε αυτά.
Εκεί που είναι «ελεγχόμενα»..., «ασφαλή»..., και... ενοχλούν λιγότερο!

 

Η πλάκα είναι, πως η άρχουσα τάξη,
καθώς και τα μεσαία κοινωνικά στρώματα
τα οποία προσπαθούν να μιμηθούν την άρχουσα τάξη,
όλοι μαζί, προσπαθούν να αντιγράψουν την άναρχη δόμηση στις κατασκευές τους,
όταν τους δίνεται η ευκαιρία.
Όμως είτε από άγνοια, είτε από βαθύτερη ζήλια, ή άλλο λόγο,
αυτό που πετυχαίνουν, τελικά, είναι να την καταστρέφουν...

 

 

Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω, λοιπόν,
είναι, ότι η αναρχία, όσων αφορά τη δόμηση,
είναι σαφώς προτιμότερη
(καταλληλότερη για τον άνθρωπο, δηλαδή)
από το πυραμιδικό μοντέλο κοινωνίας.

 

 

 

δες επίσης...
Ελλάδα

 

σχόλιο 
όνομα συντάκτη 
εισαγωγή κώδικα 497