2017-12-19 01:32  

 

 

Απάντηση στο
«Κάψτε τα όλα, μη μείνει τίποτα!»

 

 

 

αναδημοσίευση

 

«Κάψτε τα όλα, μη μείνει τίποτα!»

 

 

Αν και ο τρόπος έκφρασης του α/α χώρου συνήθωςείναι τέτοιος, που δεν καταλαβαίνει ούτε ο ίδιος ο χώρος τι γράφει και τι εννοεί, θα μπορούσε να διατυπώνεται πιο απλά και λαϊκά, όπως στην περίπτωση του τίτλου, όπου, εν προκειμένω, αντανακλά τηνουσία της δράσης μιας σειράςα/α συλλογικοτήτων, ανεξάρτητα απ’ το πόσο «βαθύ» είναι το λεξιλόγιο που τη συνοδεύει. Προτούμπούμε στην ουσία, θα κάνουμε μια απαραίτητη διευκρίνιση: προφανώς υπάρχουν διαφοροποιήσεις, τόσο σε θεωρητικό, όσο και πρακτικό επίπεδο ανάμεσα στις α/α συλλογικότητες. Με αυτή την έννοια, δεν είναι στη διάθεσή μας να τσουβαλιάσουμε χώρους, ούτε όμως και να κάνουμε, πως δεν βλέπουμε μια σειρά προβληματικές αντιλήψεις και πρακτικές που διέπουν στην πλειοψηφία του τον α/α χώρο.

 

Περνώντας στην ουσία λοιπόν…Υπάρχει μια παράδοση στο μεγαλύτερο κομμάτι τουεν λόγω χώρου, να αναδεικνύεται ως κύριο μέσο «αντιπαράθεσης»με το σύστημα η στρατιωτικοποιημένη σύγκρουση με συγκεκριμένους εκφραστές του, οι οποίοι,σύμφωνα με τις απόψεις του ίδιου χώρου, περιορίζονται στην αστυνομία, τους φασίστες και τους ελεγκτές (πλέον και τους… αριστερούς). Από εκεί προκύπτει η συνήθειά του να επιδίδεται σε σεμινάριααυτοάμυνας και να συγκροτεί το δυναμικό του κυρίως με οργανωτικούς και όχι πολιτικούς όρους.Η λογική αυτή έγκειται στον λαθεμένο και λειψό τρόπο, με τον οποίο προσδιορίζει το σύστημα και τους εκφραστές του, άρα και στα αντίστοιχα καθήκοντα που αναγνωρίζειγια την αντιπαράθεση με αυτό.

 

Έχει, πράγματι,ο λαός να αντιμετωπίσει μονάχα την αστυνομία, τους φασίστες και τους ελεγκτές, προκειμένου να σπάσει τα δεσμά της εκμετάλλευσήςτου; Εάν ναι, ίσως αρκεί η οργανωτική «προετοιμασία».Τα πράγματα, ωστόσο, δεν είναι έτσι.Ο λαός βιώνει μια επίθεση με ταξικό πρόσημο, εκφραστές της οποίας είναι και οι διάφοροι πραιτοριανοί του συστήματος, στους οποίους ανακυκλώνεται η στοχοποίηση από πλευράς α/α. Πυρήνας, ωστόσο, αυτής της επίθεσης και λειτουργίας του συστήματος είναι η αστική τάξη, ντόπια και διεθνής. Αυτός είναι ο κύριος εχθρός για τον λαό και στη βάση της αντιπαράθεσης με αυτόν συγκροτούνται οι λαϊκές δυνάμεις. Έτσι μόνοοικοδομούνται και οι οργανωτικοί όροι αντιπαράθεσης με τα στηρίγματά του.Αυτό έχει αποδείξει περίτρανα η ίδια η ιστορία, ακόμα και τότε που οι λαοί είχαν κατακτήσει τη δυνατότητα οργανωτικής απάντησης απέναντι στις άγριες ταξικές επιθέσεις των αντιπάλων τους. Και την είχαν κατακτήσει με πολιτικούς όρους, γι’ αυτό κατάφεραν να πρωτοστατήσουν στις μεγάλες εφόδους στον ουρανό, περήφανα, ξεκουκούλωτα, με τρόπο που οι σημερινοί γελωτοποιοί των «συγκρούσεων» ούτε μπορούν να φανταστούν.

 

Η κουλτούρατου α/α χώρου και οι πρόσφατες ακραίες εκφάνσεις της, για τις οποίες γίνεται αναφορά σε άλλο άρθρο του φύλλου, δεν συμβαδίζουν με την επαναστατική ανατροπή του συστήματος, τιςμέχρι τώρα προσπάθειές της, μα και τις κατοπινές, οι οποίες αναπόφευκτα περιλαμβάνουν τη βία, τη γνήσια, λαϊκή αντιβία που δεν έχει καμία σχέση με τα σπασίματα των ΑΤΜ, το κυνηγητό με μπάτσους και φασίστες, τις χουλιγκάνικες πρακτικές, τα θολά χτυπήματα, που, όταν ξεθολώνουν, συχνάαπευθύνονται σε δυνάμεις της Αριστεράς και του κινήματος, σε απλούς λαϊκούς ανθρώπους.

 

Αντίθετα, αυτές οι συνήθειες και οι υποκινητές τους προσφέρουν τις καλύτερες υπηρεσίες στο σύστημα και τα στηρίγματά του, αντιμετωπίζοντας τον δημοκρατικό, προοδευτικό κόσμο και τη νεολαία, που πρέπει να αποτελέσει πυροδότη των νέων πραγματικών αντιπαραθέσεων με το σύστημα, σαν παρατηρητές, αφήνοντάς τους εκτεθειμένους απέναντι στην κρατική τρομοκρατία, στέλνοντάς τους συχνά στα σπίτιατους φοβισμένους, εάν όχι σακατεμένους, ωςκάποιες από τις «παράπλευρες απώλειες των συγκρούσεων».

 

Αποφεύγουν, τελικά,την πραγματική σύγκρουση με το σύστημα, που εκφράζεται πάνω απ’ όλα στα μέτωπα πάλης που αυτό ανοίγει στους χώρους εργασίας, στα σχολεία και τις σχολές, στις γειτονιές μας. Αποφεύγουντην προσπάθεια διαμόρφωσης όρων ανατροπής του, οι οποίοι δεν προκύπτουνμε γυμναστήρια και κράνη. Γιατί, όσο η οργανωτική προετοιμασία δεν υποτάσσεται και δεν καθορίζεται από την πολιτική και ιδεολογική συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων, θα καταλήγει χουλιγκανισμός και τυφλή βία.Πολύ περισσότερο, σε εποχές σαν τη σημερινή, θα καταλήγει άλλο ένα όπλο στα χέρια του συστήματος, για να αφοπλίσει πολιτικά, ιδεολογικά και οργανωτικά τον λαό και τη νεολαία.

 

Προλεταριακή Σημαία

 

 

 

 

 

Ένα άρθρο, που από μακριά ζέχνει, ρουφιανίλλααα....

 

Και αρχίζομε...

 

 

  • α/α

 

Ρε παιδιά τι είναι αυτό το «α/α»; Όπως λέμε ΑΑ πιότητα;
Μήπως είναι κάνας αριθμός πρωτοκόλλου;
Μπας και ο συγγραφέας του άρθρου είναι κάνας γραφειοκράτης;
Στραβά αρχίσαμεεεεε...

 

 

  • του α/α χώρου

 

Όπως λέμε «Αυτός ο τόπος...»,
«Για το καλό της χώρας...»,
«Η οικονομία...».
Αυτός ο «χώρος»...
Πάντα «Ο χώρος»...
Σίγουρα όχι, «Αυτοί οι άνθρωποι».
Ποτέ «Οι άνθρωποι».
Η κλασικιά δεξιά ρητορική.
Θέλει η χήρα να κρυφτεί...

 

 

  • η σύγκρουση με συγκεκριμένους εκφραστές του συστήματος

 

Στραβά το άρχισε ο συγγραφές του άρθρου, αλλά τώρα το βελτιώνει.
Σίγουρα, το πρόβλημα δεν είναι οι μπάτσοι.
Αλλά όλοι όσοι συγκροτούν, ή απλώς υπηρετούν, το καθεστώς.

 

 

  • και όχι πολιτικούς όρους

 

Μπράβο στο συγγραφέα. Τι γίνεται; Μπας και, τελικά, είναι αριστερός;
Αν δεν υπάρχει πολιτική σκέψη, φυσικά και το εγχείρημα δεν θα πετύχει τίποτα.
Όλες αυτές οι «εναλλακτικές», τα ψευδο-κινήματα, οι «αντι-καπιταλιστικές» μόδες,
(τα «μπιτκόινια», για να αναφέρουμε και ένα επίκαιρο παράδειγμα)
ένας κύριος λόγος που αποτυγχάνουν να φέρουν κοινωνική αλλαγή,
είναι ακριβώς αυτός:
το ότι δεν έχουν σαν βάση τους πολιτική σκέψη
(πολιτική λύση, δράση, επιλογές, κλπ κλπ).

 

 

Ρε Μπαχ... ρε μπας και τον παρεξηγήσαμε το συγγραφέα;
Σαν πολύ «σωστά» δεν τα λέει;

 

Ή, μήπως, δεν τον παρεξηγήσαμε;
Μήπως, καλά τον μυριστήκαμε από την αρχή;
Γιατί δεν γεννηθήκαμε μόλις χθες.
Ξέρουμε καλά τις (χαζο)πονηριές του φασισμού.
Ξέρουμε, καλά, τα κόλπα του Γκεμπελισμού.
Και ένα από αυτά, είναι να λέει «αλήθειες».
Να σου σερβίρει δυο-τρεις «αλήθειες»
(με σκοπό να κερδίσει την αρχική προσοχή σου,
και την εμπιστοσύνη σου),
και ανάμεσα σε αυτές,
«τσουπ»,
να σου πασάρει και το ψέμα.
Μέσα στο μοσχομυριστό, το καλό το κρέας,
να βάζει και την φόλα.
Μέσα στην γλυκιά την καραμέλα,
και το δηλητήριο.

 

Για να δούμε, πού το πάει...

 

 

  • η αστική τάξη, ντόπια και διεθνής

 

Όπα της... Τσουκσσσς... Η ποια;
Δεν θα κάτσω τώρα να αναλύσω
(γιατί βαριέμαι και δεν το αξίζει)...
Δεν υπάρχει ελληνική άρχουσα τάξη.
Δεν υπάρχει ελληνική αστική τάξη.
Οι άνθρωποι επιστάτες είναι.
Λαμβάνουν εντολές, απ' έξω,
τις προσαρμόζουν στη νοοτροπία της κοινωνίας,
και τις εφαρμόζουν.
Γιατί να δώσεις αξία, σε μια τέτοια κακομίζερη τάξη οφισάριων;
Εκτός και αν... είσαι υπηρέτης! αυτής της τάξης.

 

 

  • Έτσι μόνο οικοδομούνται

 

Όταν ακούω «ο μόνος τρόπος», «η μόνη λύση» βγάζω σπυριά.
Εντάξει, αυτό που πέταξε είναι κοτσάνα.
Αλλά ας το παραβλέψουμε.
Γιατί αυτή την κοτσάνα την αναμασούν οι πάντες
σε αυτό το κωλοχώρι.
Ο κάθε νάρκισσος νεοθωμανός-νεοραγιάς
θεωρεί ότι είναι το επίκεντρο του κόσμου.
Πώς, λοιπόν, να μην υπάρχει «μόνο μία λύση»,
η οποία, όλως τυχαίως ;) ,
είναι ακριβώς αυτή, που αυτός, ο ίδιος, έχει σκεφτεί
(και του είναι, για τον ίδιο, η πιο βολική);
Θα σε αφήσω, λίγο, να το επεξεργαστείς αυτό.

 

Τι είπες; Είμαστε γίδια;
Αν είμαστε, λέει...
Μα ακριβώς, επειδή είμαστε γίδια,
θα πρέπει να αντισταθμίσουμε αυτή μας την κατάντια,
με μια υπέρβαρη, υπερφανταστική, σπουδαιότητα.
Ότι είμαστε το επίκεντρο των πάντων
(η κλασσική ελληνοκεντρική παπαριά).
Ότι είμαστε οι σωτήρες του διαστήματος.
Ναι, το λοιπόν!
Είμαι ο Φλας Γκόρντον!
Και εγώ κατέχω τη «μόνη λύση».

 

 

--- --- ---

 

(

... και ακούγοντας τους Κουίν γίνεται υποφερτή η συγγραφή αυτού του άρθρου.

 

Ποιος πούσ__ς είπε, «...και η ανάγνωση!»;
)

 

 

--- --- ---

 

  • οι ακραίες εκφάνσεις της

 

Όοοπαααα... Να και η λογική «των άκρων».
Να και η ρητορική των «λογικών», των «μετριοπαθών», από τη μια,
και των «ακραίων», «των παράλογων» από την άλλη.

 

«Γιατίς εμείς είμαστε καλοί ανθρώποι, νοικοκυραίοι,
και με τα άκρα δεν θέλουμε να έχουμε καμία σχέση.»

 

Ο συγγραφέας, όχι, μόνο κάνει στροφή προς το βούρκο
(της αναπαραγωγής των καθεστωτικών ιδεολογημάτων),
μα κατρακυλά και ταχύτατα!

 

 

  • τα σπασίματα των ΑΤΜ, το κυνηγητό με μπάτσους και φασίστες

 

Όχι, να αφήνουμε τους τοκογλύφους και τους μπράβους τους,
να κάνουν τη δουλειά τους, ήσυχα και ωραία.
«Παρακαλώ, μην πατάτε τους φασίστες.»
«Μπίζνες ας γιουζουαλ»!

 

Μώρε, όχι, μόνο κατρακύλησε στο βούρκο ο συγγραφέας,
μα τα πιάνει, από κάτω, με τα χέρια του,
και τα βάζει στο στόμα!

 

 

--- --- ---

 

Και εδώ, ακολουθεί η ουσία του άρθρου.
Το μεδούλι.
Η φόλα, που λέγαμε.
Το δηλητήριο.

 

 

  • αυτές οι συνήθειες και οι υποκινητές τους προσφέρουν τις καλύτερες υπηρεσίες στο σύστημα

 

Ότι, δηλαδή, όσοι αντιστέκονται στο σύστημα,
είναι στην «πραγματικότητα» υπηρέτες του.
Λακέδες του. Ρουφιάνοι του. Έμμισθοί του.
Ή, απλά... βλάκες!
Δεν υπάρχουν «γνήσιοι αγωνιστές».
Το παιχνίδι του συστήματος παίζουν και αυτοί.
Από κάπου τα πιάνουν.
Κάποιοι τους δίνουν διαταγές.
Κάποιοι κινούν τα νήματα.
Γι αυτό, λοιπόν, μην αντιστέκεσαι, κι εσύ.
Ή, αν, κατά βάθος, δεν θες να αντισταθείς,
για όποιο δικό σου λόγο,
ορίστε!
Σου προσφέρουμε μια ευκολοχώνευτη δικαιολογία!
;)

 

 

  • αντιμετωπίζοντας τον δημοκρατικό, προοδευτικό κόσμο και τη νεολαία, σαν παρατηρητές

 

Δηλαδή, αυτοί που αντιστέκονται κάνουν, εξαναγκάζουν,
όσους δεν αντιστέκονται,
να γίνουν παθητικοί θεατές.
Δεν είναι ότι, αυτοί που δεν αντιστέκονται,
κατά βάθος δεν θέλουν να αντισταθούν.
Αλλά, να, βρε παιδί μου....
Αυτοί που αντιστέκονται, είναι πολύ «ακραίοι».
Και αναγκαζόμαστε εμείς να μην αντισταθούμε.
Σίγουρα, πάντως, δεν είναι το ότι,
αυτοί που αντιστέκονται χαλάνε την πιάτσα ;) .
Ξεγυμνώνουν, εμάς τους ψευτο-αριστερούς,
τύπου ΚουΚουΕ, τύπου Σύριζα, τύπου του συγγραφέα του άρθρου,
κάνοντας εμφανή, στους πάντες,
το συμβιβασμό μας και την υπηρεσία μας στο φασισμό.

 

Γιατί, ρε παιδί μου, εντάξει,
είπαμε να αντισταθούμε,
αλλά, όχι και να...
αντισταθούμε!

 

 

  • αφήνοντάς τους εκτεθειμένους απέναντι στην κρατική τρομοκρατία
  • στέλνοντάς τους συχνά στα σπίτια τους φοβισμένους, εάν όχι σακατεμένους,
  • ως κάποιες από τις «παράπλευρες απώλειες των συγκρούσεων».

 

Πουστιάαααααα...

 

Και ορίστε η πουστιά.
Ορίστε η καραμέλα.
Ο γκεμπελισμός.
Η «πονηριά».
...που πουλάνε για αιώνες, τώρα,
η κάθε λογής ρουφιάνοι της εξουσίας,
υπηρέτες της,
δουλοπρεπείς υποτακτικοί του Μεγάλου Αφέντη,
δειλοί παρτάκιδες,
βολεμένοι,
εξουσιολάτρεις,
προνομιούχοι,
ματσωμένοι,
στελέχη της όποιας δικτατορίας,
φασίστες της όποιας απόχρωσης,
επιστάτες των όποιων σκλάβων.

 

Ότι, δηλαδή, για την αύξηση της βίας της εξουσίας,
φταίνε όσοι αντιστέκονται σε αυτή την εξουσία.
Και ότι, αν μαλακώσουμε εμείς, οι υποταγμένοι,
και πάμε με τα νερά της, θα μαλακώσει και αυτή.

 

Φυσικά, το παραπάνω, από πουθενά δεν ισχύει.
Και όχι, μόνο, δεν ισχύει το παραπάνω,
αλλά ισχύει το ακριβώς αντίθετο.

 

Όσο πάμε με τα νερά της εξουσίας,
τόσο αποθρασύνεται αυτή.
Ενώ όσο αντιστεκόμαστε,
τόσο αναδιπλώνεται αυτή.

 

Και, βέβαια,
δεν υπάρχει μεγαλύτερο ιστορικό παράδειγμα γι αυτό,
από τη Σοβιετική Ένωση
(την οποία παριστάνει ότι τιμά ο συγγραφέας,
αν υποθέσουμε, πως αυτή εννοεί,
με τη φράση «μεγάλες εφόδους στον ουρανό»)

 

Γιατί,
όσο υπήρχε η Σοβιετική Ένωση και «ο φόβος του κομμουνισμού»
οι καπιταλιστές ήταν Παναγίτσες!
Τιιι; Κάνεις απεργία;
Μπορεί και να δεχτούμε κάποια από τα αιτήματά σου.

 

Μα σαν χάθηκε η Σοβιετική΄Ένωση...
βαράτε τους στ' αυτιά.
Που έχουν και αιτήματα οι σκλάβοι, οι υπάνθρωποι.
Και να σου, η πριμοδότηση του κάθε ναζιστικού μορφώματος.
Και να σου η ανάκαμψη του ιμπεριαλισμού,
η ανακατάληψη των χωρών,
που είχαν ανεξαρτητοποιηθεί
από τις αυτοκρατορίες.

 

Έπεσε η Σοβιετική Ένωση
και όλα χειροτέρεψαν για την εργατική τάξη.
Οι καπιταλιστές δεν χρειάζεται, πια,
να κρύβουν τις νεκροκεφαλές στο πέτο,
κάτω από φιλελέ, τρένντυ, κασκόλια.

 

 

  • την πραγματική σύγκρουση με το σύστημα, που εκφράζεται πάνω απ’ όλα στα μέτωπα πάλης που αυτό ανοίγει

 

Γιατί θα αποτρελαθούμε τελείως με τις μπούρδες αυτού του ανθρώπου.

 

Τι μας λέει, δηλαδή;
Ότι θα πρέπει να αφήσουμε την πρωτοβουλία κινήσεων στον αντίπαλο.
Και, όπου αυτός, ο αντίπαλος, ανοίγει ένα μέτωπο,
εμείς θα πρέπει να τρέξουμε να στήσουμε άμυνα.

 

(Και μάλιστα, χωρίς να είμαστε «ακραίοι».
Τις «ακραίες» συμπεριφορές
έχει φροντίσει να τις καταδικάσει πιο νωρίς στο άρθρο.
Με τους όρους νομιμότητας, δηλαδή, που μας επιτρέπει ο αντίπαλος.)

 

Και να πετύχουμε, τι;
Σε αυτές τις συνθήκες
το μόνο που μπορείς να πετύχεις
είναι,
ή ένας κακός συμβιβασμός,
ή μια απόλυτη ήττα.

 

«Μη, αφέντη, μη μου παίρνεις όλο το σπίτι.
Η μάλλον, πάρ' το όλο, αλλά άφησέ μου την τουαλέτα.
Γιατί κάπου πρέπει να χώσω την κεφάλα
κάποιου ρουφιάνου συγγραφέα
που προπαγανδίζει την ήττα και την δουλοπρέπεια στο φασισμό.»

 

Γιατί, που θα πάει να ανοίξει μέτωπο η Χούντα;
Μα εκεί που νιώθει αυτή πιο ισχυρή,
και ο αντίπαλός της, η εργατική τάξη,
φαίνεται, και μάλλον είναι, πιο αδύναμη.

 

Αντί, λοιπόν, σύμφωνα με το συγγραφέα,
να χτυπάμε το φασισμό,
εκεί που είναι πιο αδύνατος,
εκεί που θα κάνουμε τη μεγαλύτερη ζημιά,
εκεί που είναι πιο αφύλακτος, που δεν μας περιμένει,
θα πρέπει να τον πολεμάμε,
εκεί που θα φάμε τα μούτρα μας,
εκεί που είναι πάνοπλος,
εκεί που η ήττα μας θα είναι πιο σίγουρη.

 

Ναι, καλά...
Μήπως, θες να πάμε να πέσουμε στις ρόδες
καμιάς κλούβας των ΜΑΤ;

 

 

--- --- ---

 

Αυτή «η λατρεία της ήττας»,
βέβαια, δεν είναι προνόμιο αυτού του συγγραφέα,
αλλά έχει διαποτίσει την «ελληνική αριστερά»,
σε όλο το πλάτος και το μήκος της.

 

Φυσικά, αυτή η «αριστερά» είναι σε αποσιωπητικά,
γιατί είναι ψευδο-αριστερά.
Είναι το ανεμομάζωμα όλων αυτών που υπηρετούν τη Χούντα,
ή ποθούν να την υπηρετήσουν,
γευόμενοι τα πάμπολλα, μικρά όμως προνόμια,
που αυτή τους παρέχει.
Συγχρόνως, απ' την άλλη,
θέλουν να έχουν και ένα ψευτο-άλλοθι,
έναν ψευτο-αριστερισμό,
που θα τους απαλλάσσει από την ενοχή
για τα εγκλήματα της Χούντας
(αυτά όλα στο μυαλό τους , πάντα,
γιατί, για μένα, τα ίδια σκατά είναι).

 

Αυτή η «αριστερά», λοιπόν,
τρέμει στην ιδέα οποιασδήποτε λαϊκής νίκης.
Φαντάσου, λέει, να αναγκαστούν να εφαρμόσουν
αυτά, τα οποία, οι ίδιοι δεν τα πιστεύουν.
Μα, τότε,
θα πέσει και το τελευταίο πέπλο της υποκρισίας τους.
Βλέπε: Σύριζα.

 

Και γι αυτό, αυτή η ψευτο-αριστερά, πολεμάει,
με κάθε μέσο, οτιδήποτε μπορεί να φέρει
οτιδήποτε άλλο εκτός από την σίγουρη ήττα.

 

Εξού και αυτό το γελοίο άρθρο.

 

 

--- --- ---

 

 

Μα, με τι ασχολούμαι τόση ώρα;

 

Η παρούσα απάντηση, φυσικά,
δεν γράφτηκε για να απαντήσει
στον παλιορουφιάνο που έγγραψε
το κρινόμενο άρθρο.

 

Δεν ασχολούμαστε με αυτόν.

 

Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το ξεφτίλα κείμενο
φέρει την υπογραφή «Προλεταριακή Σημαία»,
και το βρήκα σε φιλικό προς το ΚΚΕ μ-λ ιστότοπο.
Δεν είναι, δηλαδή, κάτι τυχαίο.

 

Οπότε τίθεται το ερώτημα:

 

Είναι το ΚΚΕ Μ-Λ ένα αριστερό κόμμα,
ή είναι ένα ψευτο-αριστερό κόμμα;

 

Ακόμη ένα ΚΚΕ, ακόμη ένας Σύριζα;

 

 

 

 

 

 

 

 

πηγές:
https://antigeitonies.blogspot.gr/2017/12/blog-post_90.html

 

δες επίσης...
Ιδεολογία

 

 

   

σχόλιο 
όνομα συντάκτη 
εισαγωγή κώδικα 360