2017-05-28 03:17  

 

 

Ούτε Μπενταντίν

 

 

Πρόσφατα είχα μια διαφωνία με το καθεστώς
πάνω σε κάποια φορολογικά ζητήματα.
Οι οποία κατέληξε σε μια οικονομική ζημιά, από τη μεριά μου,
προς το καθεστώς, αξίας μερικών χιλιάδων ευρώ,
και μια ποινή φυλάκισης, με αναστολή,
από τη μεριά του καθεστώτος, προς εμένα,
η οποία συνοδεύτηκε από ξυλοδαρμό και «ελαφρά» βασανιστήρια.

 

Από τη σύλληψή μου αποκόμισα κάποια χτυπήματα στο κεφάλι
(πάνω στο έδαφος και στα χαλίκια),
προβλήματα στην ακοή,
μώλωπες στα χέρια και στα πόδια,
γυρισμένα ένα-δύο δάχτυλα.

 

Στο αστυνομικό τμήμα ακολούθησε
ο «ελαφρύς» βασανισμός με τις χειροπέδες.
Οι χειροπέδες είναι έτσι κατασκευασμένες
ώστε να προκαλούν πόνο,
και να αποκόβουν την κυκλοφορία του αίματος.
Και χρησιμοποιούνται από την «αστυνομία»
για τους παραπάνω σκοπούς.
Είχα φτάσει, καί στα δύο χέρια, να μην νιώθω τα δάκτυλα.
Έχω αρκετά σημάδια στο ένα χέρι, πιο πάνω από τον καρπό,
όπου, εκτός από «τα κρέατα»,
πρέπει να έχουν πάθει φθορά και τα κόκαλα.
Ενώ και οι τένοντες στους καρπούς έχουν πάθει φθορά.
Μπορώ να χρησιμοποιήσω τα χέρια μου,
αλλά κάποιες φορές, με κάποιες κινήσεις, αρχίζουν να πονάνε.

 

Και εγώ ο ίδιος απορώ,
πως άντεξαν τόσο πολύ οι τένοντες
την μεγάλη πίεση από το μέταλλο
(εννοείται, πως το δέρμα είναι σαν καμένο,
εκεί που έσφιγγαν οι χειροπέδες).
Το «θαύμα της φύσης» μάλλον.

 

 

Την άλλη μέρα ζήτησα γιατρό.
Όχι, μόνο, γιατρός δεν ήρθε...

 

βρε ούτε μπενταντίν !

 

ούτε οινόπνευμα για τα αίματα.

 

 

Ήμουνα, βλέπεις, και εγώ μια «ειδική περίπτωση».
Κάποιος που δεν στράφηκε ενάντια σε κάποιον συνάνθρωπό του
κατώτερο από αυτόν στην κοινωνική ιεραρχία.
Αλλά κάποιος που στράφηκε ενάντια σε
ανώτερα από τον ίδιο κοινωνικά στρώματα.
Ενάντια, δηλαδή, στο ίδιο το σύστημα.

 

Στην εισαγγελία είχε πλάκα.
«Δεν καταλαβαίνω τι μου λες»
έλεγε η εισαγγελέας.
«Έχεις γδαρσίματα;»
Και γδαρσίματα ένα σωρό, και πρηξίματα ένα σωρό,
και το κεφάλι κατακόκκινο και πρησμένο σαν παντζάρι από τη μια μεριά.
Αλλά η εισαγγελέας έκανε πως δεν καταλάβαινε,
και προσπαθούσε να πουλήσει αυστηρότητα.

 

Αυτά τα λέω για να μην έχουν ψευδαισθήσεις μερικοί.
Οτιδήποτε κάνουν οι αστυνομικοί γίνεται με εντολή και κάλυψη,
από τα ανώτερα κλιμάκια
(αστυνομικοί διευθυντές, εισαγγελείς, δικαστές,
βουλευτάδες, κομματάρχες, παπάδες κλπ).

 

 

--- --- ---

 

 

(παρένθεση)

 

Στα δικαστήρια

 

Πρώτη φορά πήγαινα στα δικαστήρια,
και αμέσως αηδίασα.

 

Με το που μπήκα μέσα,
και είδα τις φάτσες,
αμέσως με χτύπησε η μπόχα της μούχλας.

 

Ξέρεις, αυτή η μούχλα που αναβλύζει
από τα αυτιά, τις μύτες, τα μάτια, τα στόματα,
των γραφειοκρατών.

 

Αυτό το υφάκι...

 

Πώς λέει η ιστορία...

 

«Αν σου πούμε να πατήσεις ένα κόκκινο κουμπάκι,
και κάποιος, κάπου, στον κόσμο θα πεθάνει.
Αλλά εσένα θα σου δώσουμε ένα εκατομμύριο δολάρια.
Θα το κάνεις;»

 

Αυτό το υφάκι του «τρύπωσα», «βολεύτηκα».
Του... όχι απλά θα πατούσα το κουμπάκι,
αλλά το πατάω κάθε μέρα.
Και όχι για εκατομμύρια,
αλλά για ψιλολόια.
Για να διατηρήσω την καλοπέρασή μου,
τα προνόμιά μου,
την προσκόλλησή μου στην εξουσία.
Αρκεί να μην κινδυνέψω-εκτεθώ,
και θα κάνω ό,τι μου λέτε.

 

Αυτό το ψευτο-χωριατο-κυριλέ στυλ,
ύφος, ντύσιμο,
που προσπαθεί να κρύψει τον πνευματικό βάλτο,
την πνευματική φτώχεια.

 

Και ο βαθύτερος φόβος:
«Άμα ξεσηκωθούνε;»

 

Επειδή, λέμε, για τους μπάτσους...
Οι οποίοι είναι αυτοί που είναι.
Με τα καλά τους και τα στραβά τους.
Και κάποιοι από αυτούς μου φέρθηκαν εντάξει.
Πρέπει να το τονίσω αυτό.

 

Αλλά οι γραφειοκράτες...
Αυτοί είναι τρις-χειρότεροι από τους μπάτσους.
Και λίγο λέω.
Αυτοί είναι άτομα χωρίς συνείδηση,
αλλά πλήρη σε υποκρισία.

 

(τέλος παρένθεσης)

 

 

--- --- ---

 

 

Και επανέρχομαι στο αρχικό θέμα...

 

Όμως, αυτή η συμπεριφορά του καθεστώτος,
η οποία δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας, πια...

 

Δηλαδή, παλιότερα, αυτά γινόταν στα μουλωχτά.
Τώρα, πια, γίνονται στα φανερά.

 

Και κυρίως στις «ειδικές περιπτώσεις».

 

Ναι, χρησιμοποιούν αυτή την ορολογία.
Και εννοούν, φυσικά, περιπτώσεις με πολιτική σημασία.

 

Αυτή η συμπεριφορά εμάς μας λύνει τα χέρια.

 

Γιατί, και ποιος δεν σκέφτηκε ότι, οποιαδήποτε στιγμή,
και εμείς θα μπορούσαμε να πάρουμε αιχμάλωτο ένα
μικρό, μεσαίο, ακόμη και μεγάλο στέλεχος του καθεστώτος;

 

Όταν, όμως, παίρνεις κάποιον αιχμάλωτο,
πρέπει να του παρέχεις κάποια πράγματα.
Εκτός από τα βασικά (πχ φαΐ, νερό, στέγη, θέρμανση κλπ),
πρέπει να του δίνεις τη δυνατότητα
επικοινωνίας με τον έξω κόσμο και τους δικούς του ανθρώπους,
ενημέρωσης για ό,τι συμβαίνει,
εκπαίδευση (έστω αυτο-εκπαίδευσης),
ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κλπ.

 

Αν λοιπόν, το καθεστώς δεν τα παρέχει αυτά σε εμάς,
και στους δικούς μας, που κρατάει αιχμάλωτους,
γιατί να τα παρέχουμε εμείς στους δικούς του;

 

Από γενναιοδωρία;
Ίσως...
Από υποχρέωση;
Όχι.

 

Όχι μόνο, πια δεν υπάρχει αυτή η υποχρέωση,
αλλά καταντάει και αφέλεια.
Και τέτοιες αφέλειες, κάποιος, αναπάντεχα, «τις βρίσκει μπροστά του».

 

 

--- --- ---

 

 

Όσων αφορά δε, το λόγο αυτής της αλλαγής συμπεριφοράς,
από τη μεριά του καθεστώτος...

 

Απλά, ο ντόπιος φασισμός νιώθει στριμωγμένος.
Στριμωγμένος οικονομικά,
πολιτικά, ηθικά.
Τίποτα από όσα σχεδιάζει δεν του βγαίνουν.

 

Και, οπότε, τι άλλο μπορεί να κάνει;

 

Φασισμός είναι, τι πράμα μπορεί να κάνει;
Να αυξήσει την βία!

 

Και αυτό κάνει:
κόβει τις «παροχές»,
αυξάνει την καταπίεση,
αυξάνει την τρομοκρατία.

 

Βέβαια, ο φασισμός μπορεί να κάνει και κάτι άλλο
στο οποίο είναι μάστορας μεγάλος:
να αυξήσει το ψέμα.

 

Μα κανείς δεν τους παίρνει στα σοβαρά, εδώ και καιρό.

 

 

--- --- ---

 

 

Όλα, λοιπόν, τα σημάδια δείχνουν ένα:
έχουν αρχίσει να χάνουν τη μπάλα .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

δες επίσης...
Ελλάδα
Καπιταλοφασισμός

 

 

   

σχόλιο 
όνομα συντάκτη 
εισαγωγή κώδικα 517