2016-12-06 08:10  

 

 

Το ΝεοΟθωμανικό Σύστημα Συνύπαρξης

 

(40 άρθρα σε ένα, προσφορά του καταστήματος!)

 

 

 

Αναρωτιέται κανείς:
«- Πώς επιβιώνει αυτό το σύστημα...
ενώ είναι ανίκανο να δώσει οποιαδήποτε λύση, σε οποιαδήποτε πρόβλημα...
ενώ δεν μπορεί να προσφέρει απολύτως τίποτα;»

 

 

- - -

 

Εδώ θα αναφερθούν μερικά από τα κόλπα του καθεστώτος.

 

- - -

 

+ Η Θυσία

 

Το σύστημα θα θυσιάσει οποιονδήποτε δικό του για να γλιτώσει.

 

Όπως ο λύκος, όταν πιαστεί στην παγίδα,
δαγκώνει και κόβει το πόδι του για να γλιτώσει,
έτσι και το καθεστώς:
θυσιάζει οποιονδήποτε χρειάζεται να θυσιάσει.

 

Έτσι, παλιά, επί Βενιζέλου, δεν είχε κανένα πρόβλημα
να θυσιάσει τους Μικρασιάτες και τους Πόντιους,
αλλά και μια Ιστορία χιλιάδων ετών,
κάνοντας την ανταλλαγή των πληθυσμών και τον ξεριζωμό,
προκειμένου να φτιαχτεί ένα, όσο το δυνατό, «καθαρό» εθνικό κράτος,
για όποιους συγκεκριμένους λόγους.
(Τώρα, γιατί οι πρόσφυγες τιμάνε το Βενιζέλο;...
το είπαμε... «έθνος ηλιθίων».)

 

Έτσι, αργότερα, δεν είχε πρόβλημα να θυσιάσει τους Κύπριους
με την επιλογή της διχοτόμησης.

 

Έτσι, για να έρθουμε στα σημερινά,
με τα μνημόνια, δεν είχε κανένα πρόβλημα,
«με το καλημέρα», να θυσιάσει την εργατική τάξη.
Και «με το καλησπέρα» να θυσιάσει τη μεσαία τάξη.
Και μετά, να δίνει, κατά περίσταση, «μεγάλα κεφάλια»,
πχ Τζοχατζόπουλο, Παπακωνσταντίνου
(Βέβαια, ο Παπακωνσταντίνου φαίνεται
πως είχε πάρει τα μέτρα του
για ένα τέτοιο ενδεχόμενο).

 

Έτσι, ο Σαμαράς δεν είχε κανένα πρόβλημα
να θυσιάσει τους εργαζόμενους της ΕΡΤ·
σχεδόν όλοι τους, από τα πιο πιστά σκυλιά του συστήματος.

 

Έτσι, η λεγόμενη άρχουσα τάξη,
δεν είχε κανένα πρόβλημα να θυσιάσει τους τσιφλικάδες,
ένα μέρος της,
προκειμένου να προλάβει τον ξεσηκωμό των κολίγων.

 

Φυσικά, αυτά τα βλέπουμε
καί στις προσωπικές, οικογενειακές σχέσεις,
όπου η μπαμπεσιά και τα πισωμαχαιρόματα είναι ο κανόνας,
όποτε υπάρχει συμφέρον,
και όχι η εξαίρεση.

 

Δηλαδή, να το πούμε κάπως παραστατικά,
η νεοελληνική κοινωνική ομάδα,
είναι αυτή, που, όταν θα βρεθεί μπροστά σε μια τίγρη,
θα σπρώξει κάποιους
(λίγους ή πολλούς, όσους χρειαστεί,
όποιοι και να είναι αυτοί, ακόμη και φίλοι-συγγενείς,
αρκεί να είναι βολικοί, εκείνη τη στιγμή),
θα τους σπρώξει, λοιπόν, προς το θηρίο,
και μετά θα αρχίσει να τρέχει.
Και αν δεν μπορεί να τρέξει, δεν έχει κάπου να ξεφύγει,
και το θηρίο, προφανώς, δεν έχει χορτάσει με τους πρώτους,
μετά, θα σπρώξει και άλλους... και άλλους... όσες φορές χρειαστεί.

 

Ή να το πούμε αλλιώς,
είναι σαν τον αρχιπειρατή που φωνάζει στους συντρόφους του
«εμπρός παιδιά, για την πειρατεία, για την ελευθερία,
για να πλουτίσουμε»·
και μόλις αρχίσει η μάχη,
με κάποιους δικούς του, παίρνει το σεντούκι με το θησαυρό,
και αφήνει τους άλλους, τους συντρόφους του, να σκοτωθούν,
προκειμένου να κερδίσει χρόνο για να ξεφύγει πιο άνετα,
να γίνει άφαντος.

 

Ή αλλιώς...
«... και τότε ρίξανε το κλήρο...
να δούνε ποιος... ποιος θα φαγωθεί...»

 

 

- - -

 

+ Η Ανισότητα

 

Το πυραμιδικό  μοντέλο της κοινωνίας, στην Ελλάδα,
δεν είναι πυραμιδικό, αλλά ουρανοξυστικό.

 

Δηλαδή, οι ανισότητες,
όχι μόνο από την κορυφή ως τον πάτο
είναι χαώδης,
αλλά και από το ένα κοινωνικό στρώμα στο άλλο,
είναι τεράστιες.

 

Έτσι, για την ίδια ακριβώς δουλειά,
στην ίδια εταιρία, στον ίδιο ακριβώς χώρο,
ο ένας εργαζόμενος μπορείς να πληρώνεται 1000 ευρά,
και ο διπλανός να πληρώνεται 500 ευρά.

 

Έτσι, ο ένας άνεργος μπορεί να παίρνει επίδομα ανεργίας,
και ο άλλος να μην παίρνει τίποτα.

 

Έτσι, ο ένας αγρότης, το ένα μαγαζί, η μια εταιρία,
μπορεί να είναι στο πρόγραμμα,
και να παίρνει επιδότηση ή χρηματοδότηση,
και οι άλλοι να μην παίρνουν τίποτα.

 

Έτσι, για την ίδια ακριβώς πράξη, στο στρατό,
ένας φαντάρος μπορεί να πάρει 20 μέρες τιμητική άδεια,
και, την άλλη μέρα, ο άλλος φαντάρος 20 μέρες «φυλακή».

 

Όλα εξαρτώνται από το πόσο πιστός είσαι στο σύστημα,
και από το πόσο αρεστός είσαι στους ανωτέρους σου
(στα ανώτερα, δηλαδή, από το δικό σου κοινωνικά στρώματα).

 

Νιώθει ο καθένας, δηλαδή,
ότι δεν πρέπει να πάει κόντρα σε αυτό που κυριαρχεί,
γιατί τότε θα πέσει στην κοινωνική ιεραρχία,
σε ένα σύστημα που ακόμη και η μικρότερη άνοδος ή κάθοδος
κάνει τεράστια διαφορά στη ζωή του.

 

 

- - -

 

+ Το Βύσμα

 

Το βύσμα, ή Πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, παλαιότερα
(στο οποίο έχω ξανα-αναφερθεί),
είναι ένα βασικό θρεπτικό συστατικό του συστήματος,
το οποίο εξασφαλίζει την καλή υγεία του.

 

Θα πω ένα παραστατικό παράδειγμα (αν το θυμάμαι και καλά),
που δείχνει ακριβώς τι ισχύει στην κοινωνία.
Όταν ήμανε στο στρατό, στη βασική εκπαίδευση,
και ήταν να μοιραστούν οι άδειες, αυτό έγινε έτσι:
- το ένα τρίτο των φαντάρων,
όσοι είχαν γερό βύσμα, πήραν 4 Σαββατοκύριακα άδεια
- το άλλο τρίτο των φαντάρων,
όσοι είχαν μέτριο βύσμα, πήραν 3 Σαββατοκύριακα άδεια
- το τελευταίο τρίτο των φαντάρων,
όσοι δεν είχαν βύσμα, πήραν 2 Σαββατοκύριακα άδεια
Έτσι απλά, και στην ψύχρα.

 

Τα παραπάνω, βέβαια, αφορούν όχι μόνο το στρατό,
αλλά τα πάντα στην κοινωνία.

 

Τις σχέσεις του καθενός με το κράτος:
εφορία, ικα-μυκα-συκα, δικαιοσύνη,
δημαρχία-νομαρχίες-περιφέρειες-υπουργία,
εσπα, δασαρχεία-κτηνιατρεία, οαεδ,
τελωνεία, αστυνομία, πυροσβεστική,
ό,τι μπορείς να φανταστείς.
Ακόμη και δίπλωμα αυτοκινήτου να βγάλεις,
το βύσμα κάνει τη διαφορά.

 

Αλλά και στον ιδιωτικό τομέα,
το πιο βασικό, το να βρεις δουλειά,
εξαρτάται από το αν έχεις βύσμα ή όχι.
(Πώς φαντάζεσαι ότι γίνονται οι προσλήψεις
στις «μεγάλες εταιρίες»; Με αγγελίες στις εφημερίδες;
Άει καλά... καληνύχτα και όνειρα γλυκά.)

 

Δηλαδή, για να υπάρξεις
και να μπορείς να κάνεις τα πιο βασικά,
σε αυτή την κοινωνία, προϋποθέτει,
γραπτή (παλαιότερα), στο μιλητό (τώρα),
βεβαίωση,
με βούλα και υπογραφή,
πως είσαι τέκνο του συστήματος.
Πως δεν έχεις ούτε ένα ψεγάδι,
αντισυστημικής συμπεριφοράς, στο παρελθόν σου.

 

 

- - -

 

+ Το Αυτο-Παίνεμα

 

Το ψέμα και η προπαγάνδα για τον εαυτό του.

 

Όλοι είδαμε, στα χρόνια του μνημονίου,
πως όλα τα μυθεύματα που είχε κατασκευάσει η νεοελληνική κοινωνία,
για τον εαυτό της και την Ιστορία της,
κατέρρευσαν σαν τραπουλόχαρτα.

 

Έννοιες όπως, κοινωνικό κράτος, λαϊκή δεξιά,
δημοκρατία (αριστερή-κεντρώα-και_δεξιά),
πατρίδα, εθνική ανεξαρτησία,
φιλότιμο, φιλοξενία, χριστιανική αγάπη,
το δαιμόνιο του Έλληνα, πολιτισμός,
τέχνες-καλλιτέχνες,
το ναυτικό μας, ο στρατός μας,
οι έλληνες επιχειρηματίες,
σοσιαλισμός, αγροτιά, εργατιά, ανθρωπιά,
του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει,
κτλπ, κτλπ.

 

Όλα, μα όλα, αποδείχτηκαν μπλα-μπλα χωρίς ουσία.

 

Με αυτά τα ψέματα, όμως, αυτοπαραμυθιαζόταν ο νεοΈλληνας,
και προσπαθούσε να παραμυθιάσει και τους γύρω του.
Και, σε ένα βαθμό, ακόμη το προσπαθεί.

 

Με αυτά τα παραμύθια καλύπτει,
από τον εαυτό του, πρώτα από όλα,
την πραγματική του υπόσταση.

 

Αυτά τα ψέματα του επιτρέπουν
να συνεχίζει, στην πορεία που έχει χαράξει,
αγνοώντας, εξ επίτηδες, την πραγματικότητα γύρω του,
αλλά και μέσα του.

 

 

- - -

 

+ Η Μεταφορά της Καταπίεσης και της Εκμετάλλευσης.

 

Το σύστημα στο λέει ξεκάθαρα,
και είναι αυτό που ζητάει από εσένα:
«Εντάξει, εγώ σε καταπιέζω, σε ληστεύω, σε εκμεταλλεύομαι.
Για να βγάλεις το άχτι σου, λοιπόν,
αφού δεν έχεις τα κότσια να με πολεμήσεις,
και για να μειώσεις την χασούρα,
από την καθημερινή ληστεία που σε υποβάλω,
βρες κι εσύ κάποιον ή κάποιους που είναι σε κατώτερη θέση,
σε πιο αδύναμη κατάσταση από εσένα,
και με τη σειρά σου,
εκμεταλλεύσου τους, καταπίεσέ τους, εκβίασέ τους,
λήστεψέ τους,
και μην ανησυχείς για τυχόν συνέπειες.
Εγώ θα κάνω τα στραβά μάτια,
γιατί θα είσαι πια «δικός μας».
Και αν τα πας καλά, και είσαι ικανός στα παραπάνω,
μπορεί και να σου δώσω και προαγωγή.»

 

Τώρα θα αναρωτηθείς,
«τι γίνεται με αυτούς που βρίσκονται στον πάτο;».
Με αυτούς που δεν έχουν να καταπιέσουν κάποιον κατώτερο.
Εντάξει, θα καταπιέσουν τον σύζυγο, τη σύζυγο, τα παιδιά,
το σκυλί... Αλλά για πόσο;
Κάποια στιγμή θ' αγανακτήσουν και θα σηκώσουν κεφάλι και αυτοί.

 

Γι αυτό, αυτά τα κοινωνικά συστήματα,
τύπου Ρώμης,
χρειάζονται τους Χριστιανούς ως τροφή στα θηρία,
τις μάγισσες στην πυρά,
τους Εβραίους στους φούρνους.
Μια αναλώσιμη ομάδα, δηλαδή,
η οποία θα δέχεται την καταπίεση,
και την εκμετάλλευση,
το τεράστιο αυτό βάρος του κοινωνικού οικοδομήματος...
και η οποία ομάδα θα συνθλίβεται...
ώστε, από τη μια, οι καταπιεσμένοι να βγάζουν το άχτι τους....
από την άλλη, να λεν, από μέσα τους,
«τουλάχιστον δεν είμαι σαν κι αυτούς»...
δικαιολογώντας και βελτιώνοντας, έτσι,
την εικόνα που έχουν, για την τωρινή τους κατάσταση...
και, από την παράλληλη, να έχουν και το φόβο,
ότι, «αν παραστρατήσω, θα έχω την μοίρα αυτών».

 

Το ρόλο «αυτών», λοιπόν,
ένα είδος αποδιοπομπαίου τράγου,
ας το πούμε έτσι,
τον έπαιζαν όσοι ήταν «στην απ' έξω»,
παλιότερα οι κομουνιστές,
κατά διαστήματα οι γύφτοι
(αλλά μετά είχαμε δημοκρατία, και οι ψήφοι τους μετρούσαν)
και τώρα, φυσικά, οι μετανάστες.
Οι οποίοι, μετανάστες, θα έρχονται κατά φουρνιές
(πρώτη διδάξασα οι Η.Π.Α.)
ώστε οι παλιοί μετανάστες
να καταπιέζουν-εκμεταλλεύονται τους νεώτερους,
και πάει λέγοντας,
με την ελπίδα, στα μυαλά των καπιταλιστών,
να διαιωνίζεται για πάντα αυτή η κατάσταση.
Εις τον αιώνα τον άπαντα.

 

 

- - -

 

+ Η Ρουφιανιά

 

Το πιο αγαπημένο άθλημα των νεοΕλλήνων είναι η ρουφιανιά.

 

(Γι αυτό άλλωστε και η Ασφάλεια, πάντα, ξέρει.
Και, αν δεν ξέρει, είναι θέμα χρόνου να μάθει.)

 

Αυτή η ρουφιανιά λειτουργεί με δύο τρόπους.

 

Ο ένας είναι ότι δίνεται η ευκαιρία στον ρουφιάνο
να βλάψει τον συνάνθρωπό του,
και να βγάλει έτσι το άχτι του
(ή και να προωθήσει τα όποια μικροσυμφέροντά του).

 

Αλλά μη σε παρασύρει το παραπάνω σχόλιο.
Τις περισσότερες φορές, η ρουφιανιά στην Ελλάδα,
το καθημερινό αυτό φαινόμενο,
δεν γίνεται από κάποιο οικονομικό συμφέρον,
αλλά για καθαρά ψυχολογικούς λόγους.

 

Ο άλλος, ίσως, σημαντικότερος λόγος,
είναι ότι δίνεται η ευκαιρία στον ρουφιάνο
να «το παίξει, για λίγο, εξουσία».
Να νιώσει, έστω για λίγο,
πως είναι και αυτός μέρος του κύκλου της εξουσίας.
Ότι «μετράει», ρε παιδί μου,
ότι «είναι κάποιος».

 

Είναι το σύνδρομο του Ιγκόρ, όπως το λέω εγώ.
Αυτού του γλοιώδους, θρασύδειλου, ανθρωπάκου,
που υπηρετεί τον δράκουλα,
σε μια σαδομαζοχιστική σχέση
(δες «η ασφάλεια της σφαλιάρας»),
ελπίζοντας (ματαίως, βεβαίως),
πως, κάποια μέρα, ο άρχοντάς του θα τον δαγκώσει,
θα τον κάνει και αυτόν υπο-δράκουλα,
θα έχει όλες τις απολαύσεις και τα σχετικά κέρδη·
αιώνια ζωή, ισχύς, εξουσία, σαγήνη.
Στα όνειρά του, βέβαια, όλα αυτά.
Τα οποία, όμως, όνειρα, του επιτρέπουν να συνεχίζει,
ό,τι κάνει.
Εν τω μεταξύ, βέβαια, απλά, στη μίζερη ζωούλα του,
βγάζει αυτές τις ονειρώξεις, για εξουσία και μεγαλεία,
βασανίζοντας αρουραίους και γάτες.

 

´Η, αν είναι νεοέλληνας, γλείφοντας και ρουφιανεύοντας.

 

Το ίδιο πράγμα με τον Ιγκόρ, δηλαδή,
αλλά πιο «καθαρά», πιο «υποκριτικά», πιο «πλάγια»,
γι αυτό και γλοιωδέστερα.

 

 

- - -

 

+ Η Συκοφαντία

 

Το δεύτερο πιο αγαπημένο άθλημα του νεοΈλληνος είναι η συκοφαντία.

 

Παραπλήσια της ρουφιανιάς, και του αυτο-παινέματος.

 

Του νεοΈλληνα του αρέσει καί να συκοφαντεί ο ίδιος,
αλλά καί να ακούει, και να αποδέχεται,
συκοφαντίες για τους άλλους.

 

Είναι το κλασσικό, δηλαδή,
«όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια».

 

Αφού δεν μπορώ να ανεβάσω τον εαυτό μου,
θα κατεβάσω, ιδεατά τουλάχιστον, τους άλλους.

 

Ή αλλιώς...
«κατηγορούμε τους άλλους, για να φαινόμαστε εμείς καλοί».

 

Σε ατομικό, πάντα, αλλά καί σε κοινωνικό επίπεδο,
ακόμη και σε διεθνές επίπεδο.

 

Γι αυτό και νεοέλληνα...
(θα ξεφύγω, λίγο, από το άρθρο,
και θα σου δώσω μια συμβουλή,
επειδή ξέρω τη γλίτσα είσαι,
και πόσο σε ενδιαφέρουν τα σχετικά).
Γι αυτό, λοιπόν, νεοέλληνα,
όταν θα θες να γίνεις ο καλύτερος «φίλος»
κάποιου άλλου νεοέλληνα,
δεν χρειάζεται να καταφεύγεις στο κλασσικό γλείψιμο
(ξέρω, τώρα, σου προτείνω να στερηθείς
μια από τις αγαπημένες σου συνήθειες).
Αυτό που χρειάζεται να κάνεις
είναι να κατηγορείς αυτούς που κατηγορεί.
Έτσι, όχι μόνο θα κερδίσεις την εύνοια του νεοέλληνα,
που είναι ο στόχος του γλειψίματος,
μα, ακόμη καλύτερα...
στην κυριολεξία...
θα σε λατρέψει!

 

 

- - -

 

+ Η Σκέπη

 

Ο νεοΕλληνισμός, αυτό που κάνει, είναι να πηγαίνει, πάντα, με τον ισχυρό.

 

Καί σε ατομικό επίπεδο,
αλλά καί σαν κοινωνία, σαν κράτος
(γιατί έθνος δεν είμαστε).

 

Εδώ επανερχόμαστε στην «ασφάλεια της σφαλιάρας»,
και στο «σύνδρομο του Ιγκόρ»,
ή «σύνδρομο του Χατζιαβάτη».

 

Και ξέρεις, ίσως να έχει δίκιο.

 

Ίσως, από τη μια, να είναι ανίκανος να σταθεί από μόνος του.
Και, ίσως, από την άλλη,
να μην θέλει κανείς αξιόλογος άνθρωπος,
ή καμία αξιόλογη κοινωνία,
να τον έχει σαν ισότιμο σύντροφο.
Οπότε... ;τι του μένει; ...
παρά να εισχωρήσει σε μια συμμαχία,
έστω, ως λακές, έστω, ως καρπαζοεισπράκτορας,
έστω, ως το παιδί για τις δουλειές,
έστω, κι αν είναι, ξανά και ξανά, ο ριγμένος της υπόθεσης.

 

Γιατί... πού αλλού να πάει;
Ποιος τον έχει όρεξη;

 

Γι αυτό και επιμένει να είναι στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Έστω και αν τον έχουν ταράξει στα κλωτσίδια.

 

Γι αυτό κι επιμένει να ακολουθεί τις όποιες εξουσίες,
όσο και να τον ταράζουν στις σφαλιάρες.

 

Γι αυτό κι επιμένει, να παρακαλάει τα «μεγάλα παιδιά»,
να τον «βάλουν» στις βρωμοδουλειές τους.

 

Όχι ότι πιστεύει, κατά βάθος, πως θα γίνει, κάποτε, ένας από αυτούς.
Αλλά, σαν εκδήλωση θαυμασμού προς αυτούς,
σαν μορφή γλειψίματος,
σαν δήλωση υποταγής.

 

Πού αλλού να πάει;
Ποιος τον περιμένει;

 

 

- - -

 

Και εδώ ακολουθούν κάποια συμπεράσματα...

 

- - -

 

+ η περιγραφή

 

Όπως καταλαβαίνεις, από τα παραπάνω,
και από τα όσα παρέλειψα να αναφέρω,
η σωστή περιγραφή αυτής της κοινωνίας
δεν είναι, ούτε Ελληνική,
ούτε ΕλληνοΧριστανική,
όπως θέλει να αυτοαποκαλείται,
ούτε, βέβαια, Ευρωπαϊκή,
ούτε, έστω, Βαλκανική.
Η σωστή περιγραφή είναι «ΝεοΟθωμανική».
Ακόμη στην Τουρκοκρατία ζούμε.
Ακόμη ραγιάδες είμαστε,
μα, τρειςχειρότεροι από τους παλιούς.
Η επανάσταση του '21 απέτυχε.
Η αναδημιουργία του Ελληνικού έθνους απέτυχε... γελοιωδώς!
Όχι με κάποιο θεατρικό, δραματικό τρόπο,
«Ωχ... μ έφαγες μπαμπέσικα...»
αλλά σαν «κουφό» ανέκδοτο.
Τέτοιο, που σε αφήνει άφωνο,
γιατί είναι τόσο χαζό,
τόσο παράλογο,
και τόσο μή-αστείο.

 

Αλλά ούτε, καν, σαν κοινωνία
δεν μπορεί να περιγραφεί.

 

Γιατί μια κοινωνία προϋποθέτει κάποιες βασικές αρχές,
κάποιες, τις πιο απλές, τις πιο ασήμαντες, έστω, γενικά αποδεκτές αξίες.

 

Εδώ έχουμε μια κατάσταση ζόμπεων,
που, όταν τους τελειώσει η ανθρώπινη σάρκα,
αλληλοτρώγονται μεταξύ τους.
Δηλαδή, ούτε, καν, σαν τα ζόμπι του κινηματογράφου.

 

Γι αυτό και ονοματίζω το όλο πράμμα...
« Νεο-Οθωμανική Συνύπαρξη »

 

 

- - -

 

+ η ψευδο-άνοδος και η πραγματική συρρίκνωση

 

«- Αν είναι τόσο χάλια, πώς στέκεται αυτό το πράμα;»,
δίκαια θα αναρωτηθεί κάποιος.
- Μα, δεν στέκεται. Παραπαίει.
Ένα «φου» θέλει, και θα καταρρεύσει.

 

«- Μα, υπήρξε επέκταση του νεοΕλληνικού κράτους.»
- Ναι, αλλά, αυτό έγινε, όχι από Ιστορική Ανάγκη,
αλλά, καθαρά, από πριμοδότηση.
Γιατί, έτσι απλά, συνέφερε τις τότε Μεγάλες Δυνάμεις.
Στα πλαίσια της πτώσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας,
και ανάμεσα στον ανταγωνισμό Μεγάλης Βρετανίας και Ρωσσίας.
Για να ανακόψουν οι Άγγλοι την κάθοδο των Ρώσων στο Αιγαίο.
Αλλά, και σαν αντίβαρο, σαν αντίπαλος,
στο Βουλγαρικό και στο Σερβικό κράτος, στον Πανσλαβισμό.
Φράχτης στον κομουνισμό, αργότερα.
Τοίχος και εν δυνάμει απειλή στον Κεμαλισμό, μετά.
Τώρα, όμως, δεν ισχύει τίποτα από τα παραπάνω.
Η Ελλάδα είναι μια ασήμαντη επαρχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

Αλλά, πιο σημαντικό:
αν κοιτάξει κανείς το χάρτη, θα δει ότι,
με την επέκταση του νεοελληνικού κράτους,
στην πραγματικότητα,
ο ελληνισμός, ή μάλλον,
ότι είχε απομείνει από τον ελληνισμό,
όχι μόνο δεν επεκτάθηκε,
αλλά, αντίθετα,
συρρικνώθηκε!

 

Και αν υπήρξε κάποια πληθυσμιακή αύξηση,
σαν αποτέλεσμα της βιομηχανικής γεωργίας,
αυτή είναι παραπλανητική ως «ανάπτυξη»,
γιατί τέτοια υπήρξε σε όλα τα κράτη.
Μια σύγκριση, για παράδειγμα, σε ποσοστά,
με άλλα κοινωνικά συστήματα, μάλλον θα μας εκπλήξει.

 

Όσων αφορά, βέβαια, την πολιτισμική ανάπτυξη,
εδώ γελάμε.
Η παρακμή, της παρακμής, ω παρακμή.
Συγκρίνοντας, πχ, τα έργα των παλαιότερων,
των προ του '21,
με τα έργα τα σημερινά, των σύγχρονων...
ναι μεν, περισσότερη παραγωγή, τώρα,
αλλά, από ποιότητα, απελπισία,
πνευματική φτώχεια, πνευματικός βάλτος,
πνευματική Ουγκ-αμάρα.

 

Μη μιλήσουμε για κοινωνικές αξίες, και τα λοιπά...
Άστο, θα μαυρίσει πολύ το άρθρο.

 

Τεχνολογία;... Τιιιι;...
Χαχαχούχα...
Ακόμα και τα σκεπάρνια, που φτιάχνουν οι σύγχρονοι,
είναι βλακωδώς χειρότερα από τα σκεπάρνια των παλιών.
Καλά, μην πούμε για ψαλίδια και άλλα τέτοια,
γιατί αρχίζουμε να μιλάμε για αντικείμενα υπερβολικά πολύπλοκα,
πέρα από την αντίληψη των σύγχρονων «Ελλήνων».
Σπίτια;... Τί να πεις τώρα και τι να συγκρίνεις;...
Αφιλόξενες αποθήκες για αντικείμενα, τις βαφτίσαμε σύγχρονες κατοικίες,
και κλουβιά για κοτόπουλα, τα λέμε... διαμερίσματα.
Ρούχα; Να συγκρίνουμε ποιότητες;
Να μην μακρηγορώ, λοιπόν.
Δηλαδή, μιλάμε καθαρά για τεχνολογική οπισθοδρόμηση
(σαν έχει χαθεί η λογική, πώς θα υπάρξει τεχνολογία;).

 

Όπως καταλαβαίνεις, ένα τέτοιο μη-κοινωνικό σύστημα,
είναι η μοίρα του να καταρρέει.
Το πολύ πολύ, κάποιοι, γι όποιους λόγους,
για όποια μερικά συμφέροντα,
να το ψευτο-κρατούν στη ζωή, σε κατάσταση κόμματος, μάλλον,
με φάρμακα και διασωληνώσεις,
αναβάλλοντας το μοιραίο.

 

 

- - -

 

Και εδώ είναι η πρόταση.

 

- - -

 

+ η λύση

 

Όπως θα κατάλαβες, από τα παραπάνω,
η λύση σε μια τέτοια κατάσταση είναι ο θάνατος.
Αυτή η συνύπαρξη έχει περάσει τη γραμμή,
πριν την οποία υπήρχε, ακόμη, η δυνατότητα της αλλαγής πορείας,
η επιλογή της σωτηρίας.

 

Όπως ο Τσαρισμός, παλιότερα, έπρεπε να πεθάνει,
ακόμη και αν απαιτούνταν ήττα της Ρωσσίας...

 

Και όχι μόνο, η ΝεοΟθωμανική Συνύπαρξη πρέπει να ψοφήσει,
αλλά πρέπει να ψοφήσει μια ώρα αρχύτερα.
Αρκετό κακό έχει κάνει. Ας μη συνεχίζει να κάνει κι άλλο.

 

Ίσως, έτσι, μετά από τριακόσια με τετρακόσια χρόνια...
ακόμη περισσότερο, αν χρειαστεί...
να δημιουργηθεί ένα άλλο έθνος σε αυτό τον τόπο.
Μία άλλη κοινωνία,
η οποία θα έχει να προσφέρει κάτι αξιόλογο στα μέλη της.

 

Μια κοινωνία, η οποία, ίσως, να έχει κάτι να πει στην ανθρωπότητα, βρε αδερφέ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

δες επίσης...
Ελλάδα

 

 

   

σχόλιο 
όνομα συντάκτη 
εισαγωγή κώδικα 103